انواع سامانه های گرمایش تابشی گازسوز


سامانه هایی به عنوان گرمایش تابشی معرفی می شوند که بیش از ۵۰ درصد انتقال حرارت آن ها با محیط اطراف از طریق مکانیزم تابش صورت گیرد . برای مثال رادیاتورهایی که امروزه در ایران جهت گرمایش استفاده می شوند، بیش از ۷۰ درصد انرژی حرارتی خود را از طریق همرفتی با محیط مبادله می کنند، از این رو نمی توان آنها را جزو خانواده ی سامانه های گرمایش تابشی در نظر گرفت.

 به طور کلی رویکرد دوباره ی بشر به سامانه های گرمایش تابشی به اوایل قرن بیستم باز می گردد که به تدریج با پیشرفت فناوری های مرتبط با این سامانه ها همچون ساخت مشعل، در دهه ی ۳۰ میلادی مقدمات ساخت اولین سامانه های گرماتاب (سامانه های گرمایشی تابشی لوله ای)- گرماتاب صنعتی-  گازسوز تدارک دیده شد و بعد از جنگ جهانی دوم در امریکا و اروپا به تولید صنعتی رسید. در پی پدید آمدن بحران انرژی در دهه ی ۷۰ میلادی که بحث بهینه سازی در مصرف سوخت در اروپا و امریکا اهمیتی افزون تر یافت، بهره گیری از این سامانه ها جهت گرمایش سالن های بزرگ افزایش یافت، چرا که سامانه های گرماتاب -هیتر گازی – نقش عمده ای در صرفه جویی مصرف سوخت جهت گرمایش فضاهای بزرگ دارند: طی سال های اخیر سامانه های گرمایش تابشی تنوع فراوانی یافته اند و استفاده از آنها در بسیاری از کشورها گسترش یافته است. میزان گسترش انواع سامانه های گرمایش تابشی بر مبنای شرایط آب و هوا و تعرفه ی حامل های انرژی و زیرساخت های توزیع آن در کشورهای مختلف متفاوت می باشد. در کشور ما نیز با توجه به گسترش شبکه گازرسانی و تعرفه ی پایین این حامل انرژی، سامانه های گرمایش تابشی لوله ای نسبت به سایر انواع سامانه های گرمایشی تابشی مورد استقبال بیشتری قرار گرفته است. در این فصل ضمن مرور انواع سامانه های گرمایش تابشی، به تشریح نحوه کارکرد سامانه های گرمایش تابشی لوله ای که از گاز طبیعی استفاده می کنند خواهیم پرداخت.

امروزه سامانه های گرمایش تابشی متنوعی بر مبنای انواع حامل های انرژی طراحی، تولید و استفاده می شوند. همان گونه که اشاره شده، میزان گسترش انواع سامانه های گرمایش تابشی به شرایط آب وهوا،  تعرفه ی حامل های انرژی و زیرساخت های توزیع آن در هر کشور وابسته است . مهمترین تقسیم بندی سامانه های گرمایش تابشی بر مبنای درجه ی حرارت سطوح تابشی آنها صورت می گیرد:

  • هیترهای الکتریکی کوارتز با دمای بالا

            (۲۰۰۰ درجه سانتیگراد)

  • پلاک های سرامیکی گازسوز شعله مستقیم با دمای بالا

     (9000 درجه سانتیگراد)

  • لوله های تابشی گازسوز با دمای متوسط

       (500-300 درجه سانتیگراد)

  • سامانه های گرمایش تابشی گاز سوز نواری (۲۰۰ درجه سانتیگراد)
  • سامانه های گرمایش تابشی آبی (۱۱۰-۶۰  درجه سانتیگراد)

 علاوه بر تقسیم بندی فوق، این سامانه ها را می توان بر مبنای چگونگی خروج محصولات احتراق (تخلیه به فضای بیرون یا داخل)، چگونگی تأمین هوای مورد نیاز جهت احتراق، نوع کنترل سامانه، قابلیت حمل، نوع سوخت مصرفی و طبقه بندی نمود.

در بین سامانه های فوق، پلاک های سرامیکی با شعله مستقیم، سامانه های گرمایش تابشی لوله ای و نواری از متداول ترین سامانه های گرمایش تابشی گازسوز می باشند که با توجه به تمرکز این مقاله بر سامانه های گرمایشی گازسوز به تفصیل به معرفی آن ها خواهیم پرداخت.

بایستی توجه داشت که هیترهای الکتریکی نیز جزو خانواده ی سامانه های گرمایش تابشی محسوب می شوند؛ هیترهای الکتریکی کوارتز با دمای بالا (C° ۲۰۰۰) علاوه بر تأمین گرمایش در بسیاری از فرایندهای صنعتی در صنایع پلیمر، کاغذسازی و صنایع دارویی نیز کاربرد دارند. هر چند سامانه های گرمایش تابشی الکتریکی به واسطه ی ایجاد گرمایش سریع، بدون صدا (تویز) و نصب آسان و حجم کم، تنوع فراوانی یافته اند، اما در حال حاضر در بیشتر کشورهای جهان، هزینه زیاد برق مصرفی آنها مانع از گسترش و توسعه این سامانه ها در فضاهای صنعتی و خانگی شده است. سامانه های گرمایش تابشی الکتریکی در محدوده ی دمای سطوح تابشی پایین تر نیز به صورت پلاک های سرامیکی و تولید و مورد استفاده قرار می گیرند.

بدون نظر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *